| Vorapong's profileMR.T's blogBlog |  Tools  Help |
|
June 22 สวัสดีครับ โรโบคัพขอบคุณพี่เอ็ก แน็ค รัดจิ และ ฝ้ายสำหรับการเม็นต์นะคับ สำหรับแน็คไม่ต้องพยายามทำความเข้าใจน้า เรื่องในเอ็นทรี่ที่แล้วเป็นเรื่องที่แต่งขึ้น เปลี่ยนจากเรื่องที่เกิดขึ้นจิงไปเยอะทีเดียว แล้วมันก็เป็นสไตล์ของบล็อกนี้ด้วย ถ้าอ่านรู้เรื่องก็ไม่ใช่บล็อกของต้นอะสิ
รู้สึกว่าจะเป็นคนแรกที่ขึ้นบล็อกเกี่ยวกับ robocup จากการสำรวจพบว่า หมู ยังไม่เขียนอะไร แหวน ก้อยังไม่เขียนอะไร อิ๊ก ซึ่งจดซะละเอียดยิบก้อไม่รู้ว่าจะไปเผยแพร่ที่ไหน
ความรู้สึกตอนนี้ก็คงเป็นความเหงาหนะ เป็นความเหงาจากคนที่ทำงานหนักมาก ๆ แล้วอยู่ ๆ งานนั้นก็หายไป ต่อไปนี้ก็คงคิดถึง วันที่เคยทำงานหนักถึงตี 4 วันที่ออกไปกินข้าวที่หัวมุมซ้ำ ๆ กันจนคนขายหลายร้านจำหน้าได้ วันที่ออกไปกินข้าวที่จอนนี่ วันที่ออกไปกินข้าวที่ร้านนม วันที่ออกไปกินข้าวที่ขาหมูรัดสาด (โปรดสังเกตคนเขียนนี่ชอบกินเป็นพิเศษ คิดถึงแต่ของกิน) คงคิดถึงเพื่อน ๆ ที่เคยทำงานหนักด้วยกัน ก็ไม่รู้ว่าโอกาสจะได้ทำงานสำคัญ ๆ หนัก ๆ แบบนี้ จะมีอีกครั้งเมื่อไร
มันมีเหตุการณ์ที่คนธรรมดา ก็อาจจะไม่คิดอะไร แต่บังเอิญเป็นต้น ซึ่งเป็นคนคิดมากจนน่ารำคาญก็เลยคิดมาก ตอนนั้นกำลังจะขึ้นรถราง(Bremen มีรถรางด้วยนะน่านั่งมากเลย) แหวนเดินไปนั่ง ซึ่งเป็นที่นั่งซึ่งไกลมาก แล้วก็สามารถนั่งได้แค่คนเดียว จากนั้นเราก็เห็นว่ามีที่นั่งที่แค่หันหลังก็เจอ แล้วก็นั่งได้หลายคน เลยหันไปนั่งข้างหลัง แต่ทุกคนก็เลือกที่จะไปยืนแถว ๆ แหวน ซึ่งไม่มีที่นั่งแต่ทุกคนก็ยินดีจะยืน พอขึ้นรถเมล์เราเดินขึ้นเป็นคนแรก และเข้าไปนั่งที่นั่งที่คิดว่าว่างพอสมควร สามารถนั่งได้ทุกคนที่เข้ามา เล่ยเดินขึ้นมาเป็นคนที่ 2 แต่เล่ยเลือกที่จะนั่งห่างจากที่นั่งของเราไป 3 หรือ 4 แถวจำไม่ได้แล้ว แล้วทุกคนที่ขึ้นมาทีหลังก็เลือกที่จะไปนั่งแถว ๆ ที่เล่ยนั่ง มันก็คงหมายความว่า ทุกคนก็คงไม่ให้อภัยสิ่งผิดมากมายที่เคยทำไว้ในห้อง robot ต่อไปก็คงไม่มีใครอยากร่วมงานอีก............ เฮ้อ.................
นอกจากเราจะต้องเสียเพื่อนทำหุ่นไปแล้ว ก็คงไม่เจอกับน้อง ที่ตัดสินใจไปเรียนต่อทุนกระทรวงวิทย์ที่อเมริกา จะไปเดือนหน้าแล้ว ต่อไปก็คงต้องพยายามกลับบ้านให้เร็วขึ้น เพราะแม่อยู่บ้านคนเดียว จะว่าไปก็รู้สึกขอบคุณแม่เราเหมือนกัน ถ้าไม่มีแม่เนี่ย ก็คงไม่สามารถผ่านช่วงเวลาที่เหนื่อยที่สุด อย่างช่วงทำโรโบคัพไปได้ ตอนนี้ก็อยากอยู่บ้านนาน ๆ เพราะว่าน้องยังอยู่ยังอยากอยู่กับน้อง ก็คงเลิกทำโรบอทขาดเลยมั๊ง ถึงไม่อยากเลิกทำจากเหตุผลด้านบน ก็คงไม่มีใครอยากให้ทำอยู่ดี
เอ๊ะ เผลอเครียดมากไปหน่อยรึเปล่า อ่าเล่าเรื่องเยอรมันเล็กน้อยละกัน ไปแข่งที่เมืองเบรเมน แอบหลงรักเมืองนี้อย่างมาก เมืองสวยมาก ๆ วางผังเมืองได้ดีมาก ๆ ชอบตรงที่เอากำแพงอิฐเก่า ๆ มาผสมกับแก้วกับกระจกใหม่ ๆ ได้ลงตัวมาก ได้ไปสวนของเมือง bremen ด้วย สวนสาธารณะอะไรไม่รู้ มีต้นไม้เยอะมาก จนคิดว่านี่มันเป็นป่าหรือสวนสาธารณะกัน เดินชั่วโมงนึงยังไม่สามารถเดินจากหน้าสวนไปหลังสวนได้เลย บางคนอาจจะคิดว่า ถ้าแกรักธรรมชาติขนาดนี้ ทำไมไม่ไปเขาใหญ่ ภูกระดึง ภูสอยดาวฟะ ก้อไม่มีเวลาขนาดนั้นนี่นา คนเขียน ai วัน ๆ เอาแต่นั่งอยู่หน้าคอม จะขอมีอารมณ์สุนทรีย์กะเขาบ้างไม่ได้เหรอ
ประทับใจอีกอย่างนึงก็คือ ขาหมูเยอรมัน เดิมทีขาหมูก็เป็นของโปรดของต้นอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ขาหมูหมั่นโถว ขาหมูน้ำแดง แต่คราวนี้ได้ไปกินขาหมูเยอรมันถึงถิ่นกำเนิด บอกได้คำเดียวว่า เปรม.............. คำแรกที่เข้าปากเนี่ย ความเครียดที่สะสมจากการเขียน ai หายเป็นปลิดทิ้ง ซัดสองขาอย่างไม่เกรงใจอาจารย์ ขอร้องหละครับ ขอซักทีนึงเหอะ ที่สุดของชีวิตจิง ๆ ได้กินขาหมูนึ่งอีกครั้งที่อเล็กซานเดอร์ ทาวเวอร์ แต่มันก็เป็นขาหมูนึ่ง ซึ่งก็อร่อยชะมัดเหมือนกัน กินอยู่บนหอคอยสูงจากพื้นสองร้อยกว่าเมตร หมุนให้เห็นทัศนียภาพรอบกรุงเบอร์ลิน ซึ่งกรุงเบอร์ลินเนี่ยก็เป็นเมืองที่น่าเที่ยวอย่างมากเหมือนกัน เรื่องเสียอย่างเดียวของกรุงเบอร์ลินก็คือ กำแพงเบอร์ลินเนี่ย มันคือซากกำแพงเล็ก ๆ ธรรมด๊า ธรรมดา ที่มีคนวาดรูปอยู่เต็มไปหมด ไม่น่าพิสมัยแม้แต่น้อย
ไม่เที่ยวเยอรมันคราวนี้เนี่ย เป็นทริปของการวิ่งเลย วิ่งไปพิพิธภัณฑ์ลูฟ แล้วก็ไม่ทำอะไรนอกจากไปแตะ ๆ แล้วก็ถ่ายรูป แถมคนอื่นไม่ยอมวิ่งตามจนถึงลูฟด้วย หยุดตรงหน้าประตูอะไรบางอย่างซะงั้น เดินกึ่งวิ่งในสวนสาธารณะกับอั๋น วิ่งไปซื้อของที่เซ็นเตอร์สตรีทกับแหวน หมูเอากระเป๋าให้ผิดใบต้องวิ่งกับไปเอากระเป๋าที่โรงแรม แต่แปลกแฮะ กลับบ้านมาที่บ้านทักว่าอ้วนขึ้น ต้องเป็นฤทธิ์ขาหมูแน่เลย
เพิ่งนึกขึ้นได้เมื่อกี้ว่า ลืมเขียนบล็อกเกี่ยวกับการแอบหนีไปเที่ยวพัทยาหนึ่งวันกับเพื่อนที่เตรียมเลย เดี๋ยวบล็อกครั้งหน้าจะมาเขียนน้าอย่าลืมเตือนด้วยน้า............
เอาหละไหน ๆ ก้อ ไหน ๆ พูดถึงผลการแข่งขันหน่อย นัดแรกชนะทีม RFC Cambridge จาก MIT และ Harvard 10-0 ชนะทีม B-Smart ซึ่งเป็นทีมเจ้าถิ่นจากเมืองเบรเมน 10-0 นัดเจอกับทีม Field Ranger นี่เครียดกันพอสมควร เป็นทีมที่ได้ที่สามปีที่แล้ว แล้วก็เคยชนะเราไป 3-0 ในปีที่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นก็เคยอุ่นเครื่องกันพบว่า เราแพ้ 1-0 เรายิงนำไปก่อนจากการขลุกขลิกทำเข้าประตูตัวเองจากทีมสิงคโปร์ในครึ่งแรก แต่ดีใจได้ไม่ถึง 2 นาทีทีมจากสิงคโปร์ก็ยิงชิ่งกองหลังของเราเองเข้าประตูเหมือนกัน เป็นอันว่าเราเสมอกันไป 1 ประตูต่อ 1 จำเป็นต้องชนะทีม KIKS จากญี่ปุ่นมากกว่า 5 ประตูเพราะว่าทีมสิงคโปร์ยิงญี่ปุ่นได้แค่นั้น เพื่อหลบไม่ต้องเจอกับทีม FU-Fighter แชมป์เก่าจากประเทศเยอรมัน ปรากฏว่าเราทำได้สามารถชนะทีม KIKS ไปได้ด้วย Score 10-0 จึงเลี่ยงแชมป์เก่าได้ไปเจอกับทีม ZJUNicts จากประเทศจีน ซึ่งเราชนะเมื่อปีที่แล้วที่โอซาก้าไป 4-1 แต่ในปีนี้ทีมจากจีนพัฒนาขึ้นราวฟ้ากับเหว ก่อนน่านี้เล่นกับทีมแชมป์เก่ายังสูสี ทีมไทยยิงเข้าไปก่อนในช่วงครึ่งแรก แต่ก็โดนยิงคืนในอีกไม่กี่นาทีต่อมา ช่วงครึ่งหลังทีมไทยยิงเข้าไปก่อนจากลูกส่งยิง แต่ก็โดนตีเสมอจากลูกขลุกขลิกหน้าประตู ก่อนหมดเวลาไม่นานทีมไทยก็สามารถยิงประตูชัยได้ พร้อมกับผ่านเข้ารอบสี่ทีมสุดท้ายได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ เจอทีมจากสหรัฐอเมริกาคือทีม CMDragons จาก CMU ที่มีหัวหน้าทีมหน้าตาเหมือนมังกรเด๊ะ ผลปรากฏว่าทีมไทยแพ้ไป 7-3 จากลูก Set Piece ที่ CMU Chip จากลูกเตะมุม แล้วให้หุ่นอีกตัวโหม่งเข้าประตู อย่างไรก็ดีเราเป็นทีมเดียวที่ยิงมังกรโหดนี้ได้ และลูกที่ยิงได้ทั้งสามลูก เป็นลูกที่สวยมาก ๆ ทีมไทยจึงต้องไปชิงที่สามกับทีมจากสิงคโปร์ ซึ่งสามารถเอาชนะแชมป์เก่าได้ด้วยการดวลจุดโทษ แต่ไปแพ้ทีม 5dpo จากโปรตุเกสเพราะไม่สามารถรับการสาดลูกโด่งยาวจากแดนหลังได้ แปลกดีนะทีมจากโปรตุเกส ชูธงสโมสรปอร์โต้ แต่ดันเล่นบอลสไตล์อังกฤษ ก็เลยต้องไปดวลกับทีมจากสิงคโปร์อีกครึ่ง ครึ่งแรกทีมจากสิงคโปร์ยิงนำไปก่อน จากลูกอะไรก็ไม่รู้ไม่ทันมองเพราะมัวแต่แก้บั๊กอยู่ อย่างไรก็ดี Plasma-Z ก็มาตีเสมอในช่วงครึ่งเวลาหลัง และสามารถยิงได้อีก 1 ประตูก่อนหมดเวลาเพียงนาทีเดียว ชนะทีมจากสิงคโปร์คว้ารางวัลที่สามไปครอง แอบขำท่าทางพี่ช้างกับแหวน
พี่ช้าง – บั๊กต้น : คุณทำอะไรหนะ รีบแก้นะ ถ้าแก้ไม่ได้เนี่ย คุณจะเอาหัวโขกกำแพงไหม ต้น!!!!!!!!!!!!!!! คุณทำอะไรเนี่ย บอกตั้งแต่วันแรกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้แก้ (พูดด้วยสีหน้าจิงจังมาก) พี่ช้าง – บั๊กอั๋น : อ้าว บั๊กอั๋นเหรอ เอ้าวิดพื้น ๆ ๆ (พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส)
แหวน – บั๊กต้น : เนี่ยนะ ถ้าไม่บั๊กนะ ๆ ๆ ๆ ๆ ต้นเอ๊ย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ (พูดด้วยเสียงดังสนั่นลั่น Hall) แหวน – บั๊กอั๋น : (พูดด้วยน้ำเสียงกระซิบ) ถ้าไม่บั๊กนะ ๆ ๆ ๆ (พูดด้วยน้ำเสียงดังลั่น Hall อีกครั้ง)ไม่เป็นไรหรอกอั๋นถ้าไอ้ต้นมันไม่เรื่องมากเนี่ยก็คงไม่มี bug หรอก
เผลอเล่าละเอียดไปหน่อย แต่ยังดีใจไม่หายจริง ๆ ขอบคุณทุกแรงใจและแรงแช่งจากประเทศไทยคับ
สวัสดีครับ โรโบคัพ
เพลง อยู่นาน ๆ นะ June 09 แบบทดสอบวัด EQอ่า วันนี้มาแหวกแนวมาก ๆ ขอบคุณ เต้ บอย พี่เอ็ก และ พี่เนย มาก ๆ นะคับ ที่อุตส่าห์มา comment ให้
วันนี้มาเขียนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนออกเดินทางสู่เมืองเบรเมน ประเทศเยอรมันในวันพรุ่งนี้ครับ ตอนนี้ 75 วันที่หนักอยู่เหมือนกันก็เหลืออยู่แค่ไม่กี่ชั่วโมงแล้ว แต่ว่าตอนนี้ทำอะไรไม่ถนัดเพราะ test ก็ไม่ได้ ฝ่ายอื่น ๆ ถ้าทางจะยัง set ไม่เสร็จและ เขียนเพิ่มก็ไม่กล้าเขียนกลัวเขียนตอนนี้ bug แล้วแก้ไม่ทัน เน้นแก้ bug ให้ code มัน clean ที่สุดดีกว่า
เข้าเรื่องของวันนี้เลยดีกว่าเนาะ
วันนี้เป็นเรื่องของแบบทดสอบ EQ ครับ ซึ่งเกิดขึ้นจิงกับผู้เขียน ซึ่งเรื่องจิงมันเป็นเรื่องงาน แต่ว่าถ้าใส่เรื่องงานไปเลยเนี่ย คงดูเครียดน่าดูเลยเนอะ
เอาเป็นเรื่องการบ้านการเมืองดีกว่าเนอะ ใส่ตัวแปรให้เป็นคนละกัน อ่า เริ่มเลยดีกว่า
สมมติว่าคุณไปชอบผู้หญิงอยู่คนนึง ก็พยายามอยู่บ้างเพื่อให้ผู้หญิงคนนั้นตกลงเป็นแฟนคุณ เมื่อเธอตกลงแล้วเนี่ย คุณก็ทำอะไรหลาย ๆ อย่างเพื่อเธอเยอะมาก หามรุ่งหามค่ำไม่หลับไม่นอนเพื่อเธอ ยอมให้ทุกคนที่อยู่รอบตัวเป็นห่วง ยอมเสี่ยงอันตรายกลับบ้านดึกเพื่อคน ๆ นั้น ยอมแม้กระทั่งโดดเรียน โดดสอบทั้ง ๆ ที่คุณไม่เคยมาก่อน แต่ว่าเนื่องจากคุณเป็นคนโง่ แม้ว่าคุณจะยอมทำงานหนัก ก็ไม่สามารถทำให้เธอมีความสุขได้
แล้ววันนึงก็มีคนนึง ที่รู้สึกว่าคุณไม่สามารทำให้เธอมีความสุข ก็เลยเข้ามาทำให้เธอมีความสุขแทนคุณ โดยที่ทั้งแฟนคุณและเขาก็ปิดเรื่องพวกนี้ไว้ คุณเริ่มระแคะระคายมานาน แล้วคุณก็เริ่มสงสัย และในที่สุดคุณก็ถามเขาว่า ได้ทำอะไรแบบนั้นหรือเปล่า คำตอบที่ได้คือทำหน้าเหลอหลา ๆ เบี่ยงเบนประเด็น แต่คุณก็ไม่ได้ถามต่อ
แล้วในที่สุดคุณก็จับได้ คุณก็เลยไปถามเขาตรง ๆ อีกครั้ง พร้อมทั้งหลักฐานที่ว่า คุณจับได้แล้ว
สิ่งที่ได้รับการตอบก็คือ การทำหน้าเหลอหลา เหลอหลา แล้วก็ตอบว่ามันก็แค่เล็กน้อยเท่าที่คุณได้เห็น
เรื่องมีแค่นี้แหละคับ คำถามก็คือ คุณจะโกรธไหม
. . . . . . . ถ้าคุณจะตอบว่าโกรธ คุณก็คงเป็นเหมือนผู้เขียน เพราะผู้เขียนโกรธมากที่สุดในรอบหลาย ๆ ปี ขึ้นเสียงหนักทั้ง ๆ ที่ ก็ไม่ได้ขึ้นอย่างงี้มานานแล้ว
สิ่งที่ได้ตอบรับ ก็คือเขาคนนั้น เข้ามาคุยแล้วก็บอกว่า ทำไมไม่คิดว่า คุณไม่สามารถทำให้แฟนคุณมีความสุขได้ ทำไมไม่ปล่อยให้คนอื่นทำ เพื่อความสุขของแฟนคุณ ทำไมไม่คิดตามหลักของเหตุผลซะบ้าง ว่าผลประโยชน์สูงสุดคืออะไร แฟนคุณทั้งคนนะทำไมไม่คิดจะทำให้เขามีความสุขบ้าง ทำไมคุณถึงมีวุฒิภาวะทางอารมณ์ต่ำจังเหมือนเด็ก ๆ เลย คุณเนี่ยยึดมั่นถือมั่นในตัวเองมากเกินไปรู้ไหม ทำไม่ได้ทำไมไม่ให้คนอื่นทำ
แล้วสิ่งที่คุณจะต้องทำต่อไป ก็คือขอโทษเขา ที่คุณเผอิญไปโกรธเขา แล้วเขาก็ตอบมาว่า “อย่าให้มีอีกครั้งแล้วกันนะให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย”
เฮ้อไม่น่าทำ robocup เลย ไม่ได้ความรู้ใหม่ ๆ เพราะเขากลัวจะไปทำเจ๊ง เลยไม่ได้อะไรนอกจากเขียนโปรแกรมอยู่ในเครื่อง นอกจากไม่ได้ความรู้ใหม่ ๆ แล้วยังเสียเพื่อนอีก ที่เราเผอิญไปโกรธเสียงดังขนาดนี้ คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็คงจะมองว่า เราผิด (ซึ่งก็ผิดจิง ๆ นั่นแหละ) ก็คงไม่คิดจะคบกันอีกแล้วมั๊ง อย่างน้อยที่สุดก็คงไม่มีใครคิดจะทำงานด้วยอีกแล้ว ไม่คุ้มจิง ๆ เลย
|
|
|
