คือว่าชื่อ blog entry เนี่ย

เขียนตามเกมที่อั๋นมันเล่นอยู่ข้าง ๆ (แล้วก็ไม่ชนะซะที Noob จริง ๆ เลย)

มันคือเกม Need for Speed เป็นเกมประจำที่ฝึกงาน

เล่นทุกเวลาที่ว่าง JJJJJ ระหว่างฝึกงาน

เพราะตอนนี้เป็นพักเที่ยงอยู่

ความหมายก็เป็นไปตามนั้น

Comment หน่อยละกันนะคับ

ขอบคุณ ใหญ่...>>> ??????????

รัดจิ บอย แล้วก็เต้ที่ช่วย comment ใน blog entry ที่แล้ว

รัดจิไม่ต้องงงมั๊งว่า ใหญ่...>>> comment อะไร

ความจิงแล้วใหญ่...>>> เป็นคนแก่โรคจิตชอบ comment blog ชาวบ้านแปลก ๆ ไม่ต้องสนใจหรอกว่าเขาคือใครหรือมีจุดประสงค์อะไรอยู่เบื้องหลังถึงต้องมา comment แบบนี้

เราขอโทษเต้ด้วยนะ entry ที่แล้วรีบ ๆ post แล้วก็ลืมเปลี่ยน font

อ่านยากจริง ๆ ด้วย

แต่มันก็เหมือน entry ทั่ว ๆ ไปของเราที่อ่านยากอยู่แล้ว JJJJJ

 

เอาสถานการณ์ตอนนี้ก่อนละกัน

ตอนนี้ก็เกือบจะฝึกงานเสร็จแล้ว

เหลืออีก 3 วันครึ่งก็จะจบการฝึกงานทั้งหมด

Present project ให้ที่ประชุมบริษัท (อ.โปรดปราน อ.อติวงศ์) ไปเมื่อวันพฤหัสที่แล้ว

เมื่อตะกี้นี้อาจารย์ที่ภาควิชา (อ.วีระ) ก็เพิ่งมาเยี่ยมชมถามสารทุกข์สุกดิบไปเอง

ฝึกงานที่นี่ก็ดี ได้ทำงานที่อยากทำตลอด

แล้วงานก็ไม่ได้หนักเกินไปจนไปกินเวลา robocup

ก็ถือว่าเลือกถูกที่ไม่ได้เลือกไปทำบริษัทที่งานเบา หรือ งานหนักกว่านี้

งานเบากว่านี้ก็คงเซ็ง

งานหนักกว่านี้ก็คงตาย

พี่ ๆ ที่นี่ดูแลดีมาก ๆ เลย

ดูแลจนเด็กฝึกงาน 2 คน (ต้นกับอั๋น) เหมือนประธานบริษัทเข้าไปทุกที (ด้วยความเกรงใจอย่างสูงนะครับ)

 

 

อย่างแรกมันไม่มีโต๊ะทำงานให้เราเพราะที่มันเต็ม

ก็เลยได้ไปนั่งในห้องประชุม (ห้องขนาดเล็กประมาณ 10 ที่นั่ง)

วันไหนพี่ ๆ จาก Ubiquity มา (พี่บุ๊น พี่นพ พี่เอ๋ พี่ปริญญ์ พี่ดิษฐ์ พี่โอม) มันก็ดูเหมือนห้องทำงานอยู่หรอก ประมาณว่าเขียน Software ร่วมกันเลยต้องมานั่งรวมกันที่ห้องประชุม

แต่วันไหนที่เขาประชุมกัน หรือวันไหนที่พวกพี่ ๆ เขาต้องไปคุยกับลูกค้า หรือไปเรียน

ก็จะนั่งกันอยู่ 2 คน

เหมือนห้องส่วนตัว

ที่นั่งใหญ่ เก้าอี้นั่งสบาย

ต้น อั๋น....นั่งหลับ (ผู้จัดการบริษัทมาปลุก)

จะบอกว่าช่วงแรก ๆ ป้าทุม(แม่บ้าน) เอาน้ำมาเสิร์ฟให้ด้วย

พักหลัง ๆ คงเริ่มรู้ตัวว่า

ไอ้พวกนี้มันแค่เด็กฝึกงานนี่นา

แล้วก็หายไปไม่เอาน้ำมาเสิร์ฟอีกเลย JJJJJ

 

อย่างที่สองเรื่องของกิน

หน้าห้องจะมีโต๊ะเล็ก ๆ (ก็ไม่ได้เล็กมากใหญ่เหมือนกัน)

ซึ่งพวกพี่ ๆ จะชอบตั้งของกินทิ้งไว้ให้ใครมากินก็ได้

ซึ่งโต๊ะนั้นมันอยู่หน้าห้องพอดี

ส่วนใหญ่ก็จะเกรงใจ.....ไม่กล้ากิน.....แต่แหม.......บางทีมันก็อดไม่ได้จริง ๆ หงะหน้ากินจริง ๆ

มันหน้ากินเกินของจุ๊บจิ๊บที่คนทั่วไปกินระหว่างทำงานจริง ๆ นะ

เพราะของที่ว่าเนี่ย

บางทีก็เป็น KFC บางทีก็เป็น พิซซ่า บางทีเป็นวุ้นมะพร้าว บางทีเป็น Dunkin Donut

และบางทีก็เป็นปลาร้า JJJJJ

ทำงานที่นี่กินอิ่มหนำสำราญอย่างไม่น่าเชื่อ

แม้ว่าร้านอาหารที่อยู่รอบ ๆ มันจะไม่ค่อยมีอะไรเท่าไร

ร้านอาหารใกล้ ๆ แถวนี้ประกอบด้วยดังนี้

1. ร้านลุง เป็นร้านข้าวแกงธรรมด๊า ธรรมดา ที่ดูเผิน ๆ แล้วก็ไม่เหมือนร้านข้าวแกงธรรมดาเท่าไรเพราะแต่งร้านด้วย “สีม่วง” ทั้งร้าน หน้าร้านก็สีม่วง ติดป้ายหน้าร้านที่ดูเผิน ๆ ก็เหมือนบริษัทขายวัสดุส่งออก เดินเข้าไปข้างใน ผ้าปูโต๊ะสีม่วง ผนังก็ทาสีม่วง.........สีม่วงหมดเลยน่าสงสัยว่าลุงแกเป็นอะไรกับสีม่วง ไม่เคยสืบด้วยดิว่าลุงแกมีภรรยารึยัง แต่กับข้าวที่นี่มีอยู่ประมาณ 7-8 อย่าง น่ากินอยู่ 2-3 อย่างที่เหลือไม่น่ากินซักนิด ที่สำคัญร้อยวันพันปีไม่เคยเปลี่ยนกับข้าวเลย วัสดุที่มาทำอุดมไปด้วยผักมากกว่าเนื้อในอาหารทุกอย่าง อย่างไรก็ดีกับข้าวอร่อย ให้เยอะ ราคาถูก JJJJJ
2. ใต้ถุน เนื่องจากแถว ๆ บริษัทที่ทำอยู่มี office อยู่เต็มไปหมดซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะใช้ที่จอดรถร่วมกันเป็นอาคารใหญ่ ๆ 1 อาคาร แล้วคนทำที่จอดรถให้เช่าก็ดันไอเดียเป็นเลิศอยากทำร้านอาหารก็เลยเอามาทำไว้ที่ใต้ถุนอาคารจอดรถ.......ลองนึกสภาพครับว่าบรรยากาศมันจะดีแค่ไหน เขาไม่ได้แต่งอะไรขึ้นมาเลยจากอาคารจอดรถ เราเข้าไปกินข้าวในที่จอดรถกันครับ  ความจริงแล้วก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรกับบรรยากาศเวลากินข้าวมากมายแต่เล่าให้ฟังเพราะว่าเป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจทีเดียว แต่อาหารที่นี่หลากหลายกว่าร้านลุงแม้ว่าราคามันจะแพงไปนิด
3. ความจริงแล้วก็กินวนไปวนมาอยู่ 2 ร้านนี้แหละแต่พักหลัง ๆ มีดาวรุ่งพุ่งแรงเพิ่งเปิดแต่น่ากินชะมัดฉายาของมันก็คือ ซอกตึก อื่มตามชื่อมันอยู่ระหว่างตึกสองตึกความกว้างของร้านก็คงคนเดินเข้าพร้อมกัน 3 คน ได้พอดี (แต่ถ้าเป็นต้นก็อาจจะเหลือแค่ 2 คนก็ได้) กับข้าวที่นี่อร่อยชะมัดหงะ แถมให้เยอะด้วย 20 บาท ให้ไก่ทั้งชิ้น (ทั้งปีก ทั้งน่อง อะไรทำนองนี้) ให้ปลาทั้งตัว ข้อเสียของมันก็คือคนเข้าไปเบียด ๆ ในซอกกันเยอะชะมัด ถ้าไปช้าที่นั่งก็จะไม่พอแล้วอาหารดี ๆ ก็จะหมด เพราะงั้นต้น อั๋นก็เลยมักจะไปจองที่นั่งเป็นเจ้าแรกตั้งแต่ สิบเอ็ดโมงครึ่ง JJJJJ ---à ไม่ใช่แล้ว

เหอ ๆ พูดแต่เรื่องของกินสมเป็นต้น ไซโคจิง ๆ เลย

ก็ไม่ได้กินแค่ 3 ที่นี้ตลอดอะนะ

มันอยู่ใกล้รถไฟใต้ดิน

ก็มักจะนั่งรถไฟใต้ดินไปกินที่แปลก ๆ

นั่งไปกินที่ central ลาดพร้าว

นั่งไปกินที่ fortune tower

นั่งไปกินที่ ภัทร (อะไรไม่รู้แต่ร้านอาหารเยอะดี มีร้านข้าวเหนียวส้มตำอร่อยดีแฮะไปกินมาตั้ง 2 ครั้ง)

นั่งไปกินที่ร้านอาหาร sea food อะไรบางอย่างแพง ๆ

ซึ่งทั้งหมดที่กล่าวกินฟรีมีเจ้ามือ โย่ JJJJJ (ฝึกงาน 40 วันกินข้าวหรูมีคนเลี้ยงไป 7-8 ครั้ง)

ทุกทีช่วงที่ทำงานหนักเนี่ย

น้ำหนักมันจะลงเอา ลงเอา

แต่ช่วงนี้น้ำหนักขึ้นน่ากลัวเลยแฮะ

 

โอ้ออกนอกเรื่องไปไกลอีกแล้ว

เรื่องที่สามดีกว่าพี่ ๆ ที่นี่ดูแลดีมาก ๆ เลยครับ

เมื่อกี้เล่าไปแล้วว่าแม่บ้านเอาน้ำมาเสิร์ฟให้

พี่ ๆ ที่นั่งอยู่หน้าห้อง (ฝ่าย Customer Service : พี่ฝน พี่เต๊าะ)

ก็เป็นอีกคนที่ดูแลดีมาก ๆ

ทุกครั้งที่ออกไปหน้าห้องแล้วก็ทำหน้างงแบบต้น ๆ

พี่ ๆ เขาก็จะถามว่า

 

พี่ : อยากได้อะไรครับ........

ต้น : เออพี่ครับถ้าอยากได้อย่างงู้นอย่างงี้จะต้องทำยังไงบ้างเหรอคับ

พี่ : เข้าไปอยู่ในห้องต่อเลยน้อง เดี๋ยวพี่จัดให้

 

หลังจากนั้นไม่นานทุกอย่างจะถูกจัดให้อย่างรวดเร็วจนต้นเกรงใจจนทำอะไรไม่ถูก

บุคคลที่ต้องขอบคุณคนที่ 2 ก็คือพี่อร (เป็นคล้าย ๆ ผู้จัดการทั่วไป ของ Ubiquity)

พี่อรดูแลดีมาก ๆ เลยครับตลอดเวลาที่ฝึกงาน

ถ้าไม่มีพี่อรช่วยดูแล Project นี้ก็คงไม่เสร็จ (ว่าไปตอนนี้ก็ยังไม่เสร็จนี่นา)

 

แล้วก็คนที่ 3 ที่ช่วยดูให้มากที่สุด ก็คงเป็น พี่บุ๊น พี่นพ (Programmer ของ Ubiquity) พี่เอ๋ (Project Manager ของ Ubiquity)

ที่อุตส่าห์ย้ายที่ทำงานมาช่วยดู project ที่ cauley เลย

(ไม่รู้ด้วยสมัครใจหรือใครสั่งนะครับ)

ก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำทุกอย่างนะคับ

 

ว่าไปชีวิตเราก็แปลกดีนะ

ฝึกงานที่บริษัทก็คิดว่าบริษัทเนี่ยจะเป็นอะไรที่เครียด ๆ

ทำงานเช้ายันเย็นไม่พูดไม่จา

แต่ฝึกงานที่นี่เนี่ย

ทำงานสบาย ๆ อยู่กันแบบพี่แบบน้อง

ไม่เครียดเรื่องเวลาขอแค่งานเสร็จเป็นพอ

แล้วความจริงก็ไม่มีใครตั้งกฎเกณฑ์มากมายว่างานต้องเป็นอย่างงู้นนะอย่างงี้นะ

มีอิสระในการทำงานมากมาย พี่ ๆ จะเข้าก็ได้ไม่เข้าก็ได้ไม่มีใครว่า

ทำงานกิจกรรมชมรม (Robocup) ตั้งใจจะทำงานสบาย ๆ อยู่กันแบบพี่แบบน้อง

กลายเป็นทำงานเช้ายันเย็นไม่พูดไม่จา

เวลาทำงานเป็นเรื่อง strict  ถ้าไม่เข้าบ่อย ๆ เนี่ยจะมีคนบ่นว่าทำไมไม่เข้าเลย

ผลงานเป็นเรื่องสำคัญ ถ้าไม่ได้ตามนี้ในวันนี้ถือว่ามีความผิด

ถ้าทำงานพลาดบ่อย ๆ เนี่ยก็จะโดนด่าโดนว่า

เวลาคุยกันก็ต้องมีหัวหน้ามีลูกน้อง

ปกครองกันเป็นระดับชั้นมากมาย

เหมือนบริษัทเลย !!!!!!!!!!!!

บริษัท EIC จำกัด (มหาชน)

…………..

 

อุตส่าห์ฮามาตลอด ดันจบเครียด............