เหอ ๆ จ่าหัวแรงเกินไปรึเปล่าน้า
ขอบคุณ แน็ค ฝ้าย รัดจิ และ เต้ สำหรับการคอมเมนต์นะครับ

blog วันนี้ได้แรงบันดาลใจมาจาก blog ที่เคยเขียนเมื่อ 2 ครั้งที่แล้ว
แต่โดนลบทิ้งไปแล้ว
ตอนแรกก้อกะว่าจะเหลือส่วนที่เป็นสาระไว้
แต่คิดไปคิดมา
อยาก Rewrite ใหม่ให้ได้แง่ได้มุมมากขึ้น

ก่อนอื่นก็คงต้องแอบเศร้าเล็กน้อย
blog ครั้งนี้มีแนวโน้มว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เขียนก่อนที่จะเดินทางไปที่ดินแดนป๊อกกี้ (ยืมคำนี้มาจากพี่ซือ)
ก็ไม่รู้ว่าพอได้เหยียบ เมืองป๊อกกี้แล้วจะได้มีโอกาสเขียนมากน้อยแค่ไหน
แต่เท่าที่สังเกต
คนที่ไปก็จะมีโอกาสได้อัพ blog น้อยลง
ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันมีเรื่องให้ตื่นเต้นมากจนไม่เหงามาอัพ blog
หรือว่าเครียดจัดเรียนเหนื่อยจนไม่มีเวลาอัพ blog กันแน่

เอาเป็นว่าการจะอัพบล๊อกกี่ครั้ง ไม่ใช่ประเด็นสำหรับการอัพบล๊อกวันนี้
ประเด็นสำคัญวันนี้คือ แน่ใจแล้วเหรอว่าระเบียบวิธีที่เราใช้อยู่ในการแก้ปัญหาบนโลกนี้

นั่นก็คือการแก้ปัญหาแบบ Top-Down เป็นระเบียบวิธีการแก้ปัญหาที่ถูกต้อง
สำหรับคนที่ไม่ได้จบทางคอมพิวเตอร์อาจจะยังงง ๆ อยู่

ว่าไอ้ระเบียบวิธีการแก้ปัญหาแบบ Top-Down เนี่ย มันคืออะไร
ลองนึกดูนะครับ
เวลาเราจะแก้ปัญหาอะไรบางอย่าง หรือจะคิดอะไรใหม่ ๆ ขึ้นมา
สิ่งที่เราจะเริ่มก่อน ก็คือถามว่า "ปัญหาคืออะไร"
ไอ้ปัญหา หรือ สิ่งที่เราต้องการจะแก้ หรือ สิ่งที่เราต้องการจะให้เกิดเนี่ย
ถ้าจะคิดให้ดีมันเป็นส่วนบนสุดของงานทุกอย่างที่เราต้องการจะแก้
หลังจากนั้นเราก็จะ เริ่มไล่ลงไปเรื่อย ๆ เพื่อหาว่าเราจะไปทางไหนกันต่อเพื่อแก้ปัญหานี้
มีการใช้แผนภูมิก้างปลา, Mind mapping อะไรสารพัด (ซึ่งก้อหาข้อแตกต่างไม่เจอ) เพื่อให้เราไปสู่จุดล่างสุดของปัญหา
หลังจากนั้นก็เริ่มแก้ปัญหาจากจุดล่างสุดทีละปัญหาจนในที่สุด
ปัญหาที่ดูเหมือนจะเป็นปัญหาอันแสนยิ่งใหญ่ก็ถูกแก้ลงได้อย่างง่ายดาย
ระเบียบวิธีนี้เป็นระเบียบวิธีที่อยู่ภายใต้การทำงานของคน
มาหลายศตวรรษแล้ว
ด้วยเหตุผลก็คือ มันง่าย และ มันเป็นไปตาม common sense ของความคิดมนุษย์

เวลาเราจะแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ซักอัน
เราก็ต้องสร้างปัญหา วางสมมุติฐานก่อน แล้ว ถึงจะค่อยแก้ปัญหา
เวลาเราจะวิจัยเราต้องหาหัวข้อ ว่างานเราจะทำแล้วได้อะไรก่อน
แล้วหลังจากนั้นค่อยลงมือทำ

ปัญหาของผมก็คือว่า
ไอ้ระเบียบวิธีแบบนี้เนี่ยมันใช้แก้ปัญหาได้จริง ๆ เหรอ
ขอยกตัวอย่างเรื่องใกล้ ๆ ตัว เลยละกัน (ออกแนวเทคนิคนิดนึงนะ)

มันมีวิชาแปลก ๆ อยู่ในหลักสูตรที่เพิ่งเราเสร็จอยู่วิชานึง
ชื่อว่า Software Engineering
ซึ่งมองเป็นระเบียบวิธีการเพื่อจะพัฒนา Software โดยเริ่มมาจากมองว่างานซอร์ฟแวร์ที่เราจะเขียนคืออะไร จากนั้นก็วางแผนแยกปัญหาออกเป็นปัญหาย่อย ๆ วางแผนแก้ปัญหาระบบทีละส่วน แล้วค่อยลงมือเขียนโปรแกรมจริง ๆ

หลักการเหมือนจะดีนะ
แต่สิ่งที่เห็นก็คือ คนที่ไม่เคยเขียนโปรแกรม ไม่เคยเขียนโปรแกรมในส่วนเล็ก ๆ มา.....ก่อนที่จะเขียนโปรแกรมใหญ่ ๆ
ไม่มีสิทธ์ทำงานด้านนี้
ออกแบบอะไรมาก็ทำต่อไม่ได้ งานที่อุตส่าห์ย่อยเป็นส่วน ๆ ซะสวยงาม.........สุดท้ายก็เป็นงานที่ไม่เหมาะจะเอาไปเขียนโปรแกรม หรือพอเขียนโปรแกรมออกมา ก็กลายเป็นโปรแกรมที่ดูไม่ได้ไร้ระบบไปซะงั้น
ความจิงแล้วไอ้นักวิเคราะห์ระบบ จิง ๆ แล้วก็คือว่า.......คุ้น ๆ นะ เคยเขียนโปรแกรมที่ใกล้ ๆ นั้น.......เออ รู้สึกว่าเคยทำอะไรคล้าย ๆ แบบนั้น.........โปรแกรมอันใหม่มาก็ออกแบบคล้าย ๆ เดิม จากประสบการณ์เดิมจากโปรแกรมใกล้ ๆ เดิมที่เคยเขียนไว้

สรุปแล้วไอ้วิธีแบบ Top-Down เนี่ยมันก็ไม่ได้สร้างความรู้ใหม่เลยเป็นแค่การจำคำตอบเดิมมาปะนู่นนิดปะนี่หน่อย แล้วก็จบ
จึงไม่แปลกอะไรที่งาน Software Engineering จำเป็นต้องอาศัยคนที่เคยเขียนโปรแกรมที่เป็นระบบมาก ๆ มาจัดงานในเรื่องพวกนี้

ระเบียบวิธีวิจัยก็เหมือนกันเรามีความเห็นว่า
ไอ้ระเบียบที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน
มีการหาหัวข้อนำเสนอหัวข้อ แล้วก็ค่อยทำเนี่ย
มันก็เหมือนเอาแผ่นทองคำไปปิดที่เจดีย์หละ
ก็โอเคนะ ถ้าคนติดมาก ๆ เนื้อทองบนเจดีย์มันก็พอกพูนงอกเงยขึ้นมา
แต่ตอนนี้เจดีย์ในทุกศาสตร์มันกลายเป็นรูปทรงกระบอกแล้วหละ
เพราะว่าคนที่จะจบป.โท ป.เอก มันมีมากมาย คนนึงก็เอาแผ่นทองไปติดอยู่อันนึง

แต่การใช้ระเบียบวิธีแบบ Top-Down นี้ สุดท้ายแล้วมันก็แค่การเอาทองไปติดหละ
มันไม่ได้ช่วยขยายฐานเจดีย์ให้มั่นคงแข็งแรงขึ้น จนกลายเป็นเจดีย์ที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้นได้

จะว่าไปแล้วมันก็ตลกดีนะเราแปะทองบนเจดีย์ ซะจนเจอ Road Block กันแล้ว
พักหลัง ๆ คนต่าง ๆ ในมหาลัยในประเทศต่าง ๆ
ก็เริ่มหมุดมุขที่จะหาที่ปิดทอง
ถึงขนาดมีโปรแกรม Topic Generator มาช่วย Generate หัวข้อการทำวิจัยเลยทีเดียว
(ขออ้างถึงเว็บที่เคี้ยงโพสในบอร์ด cp30 นะ ฮาและได้ข้อคิดสอนใจ)

ลองคิดดู ถ้าเกิดว่าเราเลิกไอ้ระบบแนวคิดที่ว่าเราจะทำอะไรก่อน
แล้วมานั่งอยู่กับสิ่งที่สนใจ
พยายามทำสิ่งที่เราสนใจและคิดว่าสวยงาม
ให้มันงอกเงยออกมา โดยที่ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้อย่างงั้นอย่างงี้
ตามปัญหาที่เราต้องการจะแก้
ตามหัวข้อที่เราเสนอ
ตามโจทย์ที่ลูกค้าต้องการ
เหมือนนักวิทยาศาสตร์สมัยก่อนที่เขาคิดไปเรื่อย ๆ ตลอดชีวิตโดยที่ไม่ได้มีใบปริญญาเป็นเป้าหมายในการจบ
ไม่ได้มีเงินทุนวิจัย เป็นเป้าหมายในการทำงานวิจัย
ไม่ได้มีลูกค้าเป็นเป้าหมายในการผลิต Software ดี ๆ มาขาย
เราน่าจะได้อะไรจากการทำงานครั้งนั้นมากกว่า Top-Down เยอะเลย

ขอเรียกระเบียบวิธีแบบนี้ว่า Bottom-Up ละกัน

คนที่ได้สนุกกับการแก้ปัญหาแบบ Dynamic Programming จะรู้ว่า
การแก้ปัญหาแบบ Top-Down เนี่ย มันมักจะแย่กว่า Bottom-Up แม้ว่าจะมองเห็นง่ายกว่าเพราะว่าเป็นธรรมชาติของมนุษย์ Bottom-up เนี่ย หลักการดีก็จิงแต่หาวิธียากมาก ๆ บางทีอัลกอริทึมบางตัว
ต้องมองกลับซ้ายกลับขวา พลิกไปพลิกมา ถึงจะมองออก

เรื่องการเมืองก็เหมือนกันนะ
เราพบว่าพวกเราทุกคน
มักจะต้องการแก้ปัญหาจากจุดที่อยู่บนที่สุดของประเทศนั่นคือ
นายกรัฐมนตรี ส.ส. และ รัฐสภา
ร้านกาแฟทุกร้านที่มีชายสูงอายุมาคุยกัน
ก็จะคุยกันว่า ทักษิณดีอย่างงู้น เลวอย่างงี้ คมช.ดีอย่างงู้น เลวอย่างงี้
วินมอเตอร์ไซค์ หรือ แท๊กซี่ที่โกงค่าโดยสารว่างทีไร
ก็จะคุยกันว่า ทักษิณดีอย่างงู้น เลวอย่างงี้ คมช.ดีอย่างงู้น เลวอย่างงี้
คนเลวที่ไม่ทำอะไรวันวันกินเงินหลวงไปวัน ๆ
ก็จะคุยกันว่า ทักษิณดีอย่างงู้น เลวอย่างงี้ คมช.ดีอย่างงู้น เลวอย่างงี้
แม้แต่นักศึกษามหาลัยอย่างเรา
ก็มักจะต้องการแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นปัญหาความไร้ระบบในวงราชการ, ปัญหาคอรัปชั่น, ปัญหาเศรษฐกิจ สังคม หรือคุณภาพชีวิต
จากส่วนที่อยู่สูงที่สุดที่เขาจะวิจารณ์ได้นั่นคือนายกรัฐมนตรี

เชื่อไหมครับว่า ตัวเลขคอรัปชั่นของประเทศเราที่สูงมากถึงปีละหลายแสนล้านบาท
ประมาณ 80% มาจากข้าราชการระดับชั้นที่ต่ำกว่าอธิบดีลงไป
ซึ่งข้าราชการเหล่านั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ
เป็นคนที่อยู่ใกล้ ๆ ตัวคุณนั่นแหละคับ บางคนก็เลวเพราะเป็นคนที่คุณรังเกียจ แต่บางคนก็เป็นคนดีเพราะคุณมองว่าการคอรัปชั่นของเขาเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น
นั่นก็หมายความว่า ต่อให้เราได้รัฐบาลที่แสนจะเซื่องซึม ซื่อสัตย์บริสุทธ์แค่ไหน
ก็สามารถลดการคอรัปชั่นได้เพียง 20 กว่าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
รัฐบาลจะทำได้ก็แค่สร้างบรรทัดฐานที่ดีให้กับข้าราชการ ด้วยการเสนอข่าวสารที่ดี และการปราบปรามอย่างจิงจัง
แต่มันก็แก้ปัญหาได้เพียงผิวเผินเหมือนกับการแปะทองบนเจดีย์นั่นแหละคับ

และที่สำคัญถ้าข้าราชการยังโกงอยู่อย่างนี้
ผู้ใหญ่บ้าน, กำนัน ที่ประชาชนให้ความเชื่อถือยังรับเงินจากนักการเมืองที่โกงกินเพื่อโปรโมตให้ประชาชนเลือกพรรคนั้นพรรคนี้
ฮิตเลอร์บอกว่า "ความคิดเห็นทางด้านการเมืองของประชาชนส่วนใหญ่เป็นความคิดเห็นที่ยืมคนอื่นเขามา"
นั่นก็หมายความว่าชาวบ้านก็ยังผงกหัวตามการปกครองท้องถิ่นที่อ่อนแอเกินกว่าจะยุติอำนาจเงิน
กลายเป็นว่า มันก็วนอยู่อย่างนี้ไม่ไปไหนซะที

แทนที่เราจะแก้ปัญหาของประเทศนี้แบบ Top-Down
เรามาลองแก้ปัญหาแบบ Bottom-Up อาจจะดีกว่า
แทนที่เราจะเฟ้นหานักการเมืองที่ดี
เราเริ่มจากการสร้างชุมชนให้เข้มแข็ง ซึ่งไม่ได้แปลความหมายถึงการเพิ่มอำนาจให้กับการปกครองส่วนท้องถิ่นที่รัฐบาลทักษิณทำ
แต่สร้างให้มีการปกครองที่มีประสิทธิภาพ มีคนมีความรู้ดีมีคุณธรรมไปปกครอง ผมคิดว่าถ้าเราเริ่มจากท้องถิ่นที่ดีได้ การที่จะได้รัฐบาลส่วนกลางที่ซื่อสัตย์สุจริตมันไม่ใช่เรื่องยากเลย

แล้วเราจะทำให้ชุมชนเข้มแข็งได้ยังไง...........

นั่นสิ นี่แหละปัญหา เพราะอย่างที่บอก.......Bottom-Up เนี่ยมีประสิทธิภาพแต่หาวิธีที่ใช้ได้ผลยากพอสมควร

จะขอลองหาวิธีเล่น ๆ ซักหนึ่งวิธีที่คิดว่าปฏิบัติได้ยากมาก ๆ มาหนึ่งวิธี

ที่หมู่บ้านที่เราอยู่ปัจจุบันเนี่ยมันมี "คณะกรรมการควบคุมดูแลหมู่บ้านหละ" ก็คงอารมณ์คล้ายกับหมู่บ้านของต่างจังหวัดหละนะ
ตอนแรกก็มีประธานกรรมการอยู่คนนึงซึ่งทำงานด้วยความตั้งใจ แต่ก็มีปัญหากับกรรมการคนอื่นอยู่เรื่อย
จนในที่สุดถูกกดดันจนลาออกแล้วก็มีประธานกรรมการ เสนอตัวเองขึ้นมาเป็นประธานกรรมการ
เป็นนายทหารยศพันตรี ซึ่งทุกคนก็รู้สันดานว่าเป็นคนโกงโดยกำเนิด
แต่ก็ไม่มีใครคัดค้านเพราะว่าถูกขู่ต่าง ๆ นานา ด้วยนายทหารคนนี้นั่นแหละ
ตั้งแต่นายทหารคนนี้ขึ้นเป็นประธาน ก็เห็นได้ชัดว่ามีการยักยอกเงินของหมู่บ้านเดินละหลายแสนบาท
รวมทั้งมีการใช้พื้นที่ส่วนรวมเพื่อธุรกิจส่วนตัวของประธานเกือบจะทุกที่
ทั้ง ๆ ที่มีคนที่สามารถที่จะทักท้วงตั้งเยอะ
แต่ด้วยความที่กลัวเพราะว่าประธานคนนี้เป็นทหารมีอำนาจ
และความที่ไม่อยากขัดแย้งกับประธานเพราะกลัวจะเสียผลประโยชน์ส่วนตัวไป
ก็ทำให้พวกเขาเหล่านั้น เลือกที่จะไม่ทำอะไร

ที่ยกเรื่องนี้มาเล่าให้ฟังก็เพราะว่า
เรามองว่า พวกเรายังมักจะแก้ปัญหาโดยการที่เรามักจะ "เลือกที่จะไม่ทำอะไร" ทั้ง ๆ ที่ความจิงแล้วเราอาจจะเป็นคนกลุ่มเล็กเพียงแค่ไม่กี่คนที่จะทำเรื่องเหล่านั้นได้ ด้วยเหตุผลอะไรหลาย ๆ อย่าง ไม่ว่าจะเป็นความเกรงใจ, กลัวจะเสียผลประโยชน์,กลัวจะถูกกีดกันออกจากกลุ่ม เมื่อเราเป็นกลุ่มคนที่ทำอะไรได้แต่ไม่ทำ สุดท้ายก็เลยไม่มีใครทำ
เราเองก็เป็นอย่างงั้นเหมือนกัน แล้วก็ยอมรับว่าถ้าจะให้เราปรับก็คงเป็นเรื่องที่ยาก
เราก็ยังทนเห็นเพื่อน ๆ เห็นรุ่นน้อง กรอกเหล้ารุ่นน้องในวันรับน้องที่คณะ ทุกปี โดยที่ "เลือกที่จะไม่ทำอะไร"
เราก็ยังทนเห็นเพื่อน ๆ ลอกการบ้าน ลอกข้อสอบทุกครั้งที่มีการสอบโดยที่ "เลือกที่จะไม่ทำอะไร"

โอเคหละ เห็นเจ้านายหรือครอบครัวผู้มีอุปการะเราโกงเนี่ย.........ก็คงไปตักเตือนลำบากด้วยสภาพสังคมไทย
แต่ว่าเพื่อนกันหรือว่าคนที่อยู่ด้านล่างเห็น ๆ เนี่ย.........ควรจะทำได้แต่ทุกคนก็เลือกที่จะไม่ทำอะไร

ความจริงแล้วการจะแก้ปัญหาคอร์รัปชั่นเนี่ย มันเริ่มที่จุดเล็ก ๆ ใกล้ ๆ ตัวเรานี่เองนะ
การที่เราเลือกคนดีเข้าสภา ก็อาจจะเป็นส่วนหนึ่งแต่ก็เป็นส่วนน้อยกว่าเยอะ
ถ้าทุกคนไม่ "เลือกที่จะไม่ทำอะไร" เลือกที่จะอยู่ข้างความดีเท่าที่โอกาสจะมีให้
สังคมไทยก็คงดีขึ้น

แต่ก็นั่นแหละ ทำได้ยากมาก ๆ
เราฝันเห็นระบบที่ดีขึ้นในประเทศไทยนะ
ในฐานะที่บล๊อกนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายในรอบหลายเดือนที่ได้โพสในประเทศนี้
แม้ว่าประเทศนี้จะทำให้เราเจ็บช้ำหลาย ๆ ครั้ง แต่คนที่เรารัก คนที่สร้างเรามา คนที่มีบุญคุณกับเรา ในตอนนี้ก็อยู่ในประเทศนี้กันทุกคน
สัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างประเทศนี้ ไม่ทอดทิ้งไปไหน

อย่างแท้จริง (เห็นเขาใช้กันบ่อย ๆ หนะ เลยขอใช้ด้วยคน........ไม่รู้ว่าใช้ถูกที่รึเปล่า)

อ้อ ก่อนจบ (บล๊อกเราเนี่ยมีก่อนจบบ่อยจริง ๆ)
ตอนนี้ถ้ารุ่นน้องมาถามว่า Senior Project ควรจะทำเดี่ยวหรือทำกลุ่ม
เราเคยอยากตอบว่าทำเดี่ยวนะ เพราะว่าเป็นอิสระดี
แต่หลังจากวันก่อนเจอเอกับแปม รู้สึกว่าเข้าขากันดีมาก ๆ
ก็รู้สึกว่าเราตัดสินใจผิดจริง ๆ ที่เลือกที่จะทำ Senior Project คนเดียว
รู้สึกว่าการที่มีคู่หูที่ดีซักคนนึงมันมีค่ามาก
มีค่ามากกว่าความมีอิสระ มีค่ามากกว่า Project เสร็จ
อาจจะเป็นโชคดีของเราก็ได้นะ ที่ได้เหงาหลอก ก่อนจะไปเหงาจริงที่ดินแดนป๊อกกี้

เนื้อเพลง: คนไม่สำคัญ
อัลบั้ม: คนเดินถนน
Source: www.siamzone.com

แม้ไม่ใช่คนโปรดอย่างคนอื่นเขา แม้จะดูว่างเปล่าในสายตาเธอ
ไม่เคยทำให้คำว่าฉันรักเธอ ลดน้อยลงได้เลยสักวัน

ขอเพียงเธอไม่ลืมว่าใครอยู่ตรงนี้ ขอเพียงมีสักคำว่าคิดถึงกัน
แค่นั้นก็เกินพอให้คนอย่างฉัน ฝันดียิ่งกว่าคืนไหน

ไม่ว่าเป็นที่เท่าไหร่ของเธอ เธอก็คือที่สุดเสมอไป
ถ้าเผื่อเธอพอมีเหลือแม้เพียงเสี้ยวใจ จะแบ่งปันให้ฉันบ้างหรือเปล่า

และคนๆหนึ่งซึ่งไม่สำคัญ ก็ยังเฝ้ารอสักวันของเรา
แค่อยากได้ยินว่ารักซักคำเบาๆ ให้ฉันได้หรือเปล่าคนดี

ขอเพียงเธอไม่ลืมว่าใครอยู่ตรงนี้ ขอเพียงมีสักคำว่าคิดถึงกัน
แค่นั้นก็เกินพอให้คนอย่างฉัน ฝันดียิ่งกว่าคืนไหน

ไม่ว่าเป็นที่เท่าไหร่ของเธอ เธอก็คือที่สุดเสมอไป
ถ้าเผื่อเธอพอมีเหลือแม้เพียงเสี้ยวใจ จะแบ่งปันให้ฉันบ้างหรือเปล่า

และคนๆหนึ่งซึ่งไม่สำคัญ ก็ยังเฝ้ารอสักวันของเรา
แค่อยากได้ยินว่ารักซักคำเบาๆ ให้ฉันได้หรือเปล่าคนดี

รักฉันบ้างหรือเปล่าคนดี