| Vorapong's profileMR.T's blogBlog |  Tools  Help |
|
February 25 เรื่องของความรู้สึกรู้สึกว่าไม่มีอารมณ์อ่านหนังสือ
เลยไม่อ่านหนังสือมานั่งเขียน blog
รู้สึกว่าไม่มีคนมา comment blog เลย
ทุกคนคงยุ่งกันหมดมั๊ง
มีบอยคนเดียวเอง thx มาก ๆ นะ
รู้สึกว่าอยากบ่นเรื่องการเมืองต่อจัง
แต่ก็บ่นมามากที่บอร์ดภาคคอมแล้ว
ไม่บ่นต่อดีกว่า
รู้สึกว่าทำไม่ถูก
นัดที่บ้านไว้ว่าจะกลับบ้านเร็ว
โดยที่ลืมไปว่าวิดจะให้ทำงานดึก
ก็เลยต้องชิ่งกลับบ้านก่อนตั้งแต่ทุ่มนึง
ทั้ง ๆ ที่วิดทำงานแก้ bug อยู่ถึงตี 4
ไอ้เราก็คิดว่างานมันใกล้เสร็จแล้วเหมือนไม่มีอะไร
แต่คงมี bug มากมายซ่อนอยู่ที่เรามองไม่เห็นอีกแล้ว
ตอน present ก็ present ไม่ค่อยดี
พูดไม่รู้เรื่อง
อย่างไรก็ดี
ขอบคุณ วิด ใหม่ มีน แม่นกยูง และ กระแตมาก หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกนะครับ(ไม่ค่อยเห็นแก่ตัวเลย กรรมของท่าน บุญของผมแท้ ๆ)
รู้สึกว่าช่วงนี้ตารางมันแน่น ๆ
แต่ก็ยังชิว ๆ
ยังมาเที่ยวดู blog ชาวบ้าน
ยังมา update blog ตัวเอง
ยังมาโพสเรื่องการเมืองน่าเบื่อในบอร์ดภาค
หมดไฟยังไงไม่รู้สิ
มีสอบและ project ไปเรื่อย ๆ ถึงวันที่ 10
แล้วก็มี moshimi และ robocup ค้ำคออยู่หลังจากนั้น
รู้สึกว่าวันพุธก่อนมีนิตยสารมาสัมภาษณ์
นิตยสาร chip
พูดไม่ได้เรื่องเลย
แต่คราวนี้ต่อจัดการ
ทุกอย่างมันเลยดูลื่นไม่เหมือนตอน U Channel
สัมภาษณ์ ๆ ไปเรื่อย ๆ ไม่มีอะไร
รู้สึกว่าแย่จัง
present sa ห่วย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
เราดันสลับเนื้อหาอะ
ส่วนหนึ่งคืออยากพูดต่อเนื่องเพราะเราไม่อยากพูดแทรกคนอื่นหลาย ๆ ช่วง
ส่วนหนึ่งคือรู้สึกว่าเนื้อหามันควรจะเป็นอย่างนั้นจิง ๆ
แต่อาจารย์ไม่ชอบแฮะ
สรุปก็คือ
กลุ่มเรา present ได้ไม่ได้เรื่องที่สุด
ไม่รู้เรื่องทั้งระบบเลย
คิดว่าคงไม่ใช่ใครอะแหละ
คงเราเองทั้งนั้น
ไม่รู้ว่าจะได้โอกาสอีกเมื่อไร
แต่คิดว่าตัวเองต้องฝึกเรื่องความเป็นผู้นำให้มากกว่านี้
ยังตัดสินใจไม่ดีพอ
อยากมีโอกาสเยอะ ๆ
ไม่งั้นก็คงไม่ได้เรื่องซะที
ตอนนี้ก็ส่งรายงานเรียบร้อยแล้ว
แต่ยังไม่ได้ write cd ขึ้นไม่ให้อาจารย์
อั๋นหรือ big ก็ได้ write ให้ทีดิ๊ :):):):):):)
ขอบคุณผู้ร่วมงานทุกคนมากเลยนะ ทั้ง อั๋น บิ๊ก รัดจิ และ พงศ์เลย
หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกครั้ง(มุขเดิมอีกแล้ว)
รู้สึกว่าบล๊อก entry นี้จะไม่มีเนื้อหาสาระใด ๆ
เป็นความรู้สึกล้วน ๆ
รู้สึกว่าแย่ที่รู้ว่าเรื่องบางเรื่องมีปัญหา
รู้สึกอึดอัดที่ทั้ง ๆ อยากช่วยแก้ปัญหานั้นเหลือเกิน
ทั้ง ๆ ที่อยู่ในตำแหน่งที่อาจจะพอช่วยแก้ปัญหานั้นได้
แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเดินไปบอกบริเวณที่เกิดปัญหาว่า
เฮ้ย "ขอผมมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหานี้ได้ไหม"
ไม่กล้าเพราะกลัวจะถูกมองด้วยสายตาที่ว่า
เฮ้ย "คุณแก้ปัญหานี้ไม่ได้หรอก"
กลัวที่พอเข้าไปแก้ปัญหานี้แล้ว
จะทำให้ปัญหามันร้ายแรงขึ้น
ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าปัญหามันร้ายแรงขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ก็ละไว้ ไม่ทำอะไรทั้งนั้น
เราดีพอที่จะเป็นคนรึเปล่าเนี่ย
อย่างน้อยก็ดีใจที่ยังไม่มีใครเห็นเป็นขยะแล้วเอาไปโยนทิ้ง
ถ้าคิดว่าเป็นคนที่กำลังพูดถึงอยู่
แล้วบังเอิญสุด ๆ ได้มาอ่าน blog นี้พอดี
ขอพูดไว้ที่นี่ละกัน อย่างคนป๊อดสุด ๆ เพราะไม่กล้าเอาไปพูดที่อื่น
ว่า "ขอผมมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหานี้ได้ไหม ผมทำอะไรไม่ได้หรอก แต่การอยู่เฉย ๆ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามีปัญหามันน่าอึดอัด"
รู้สึกว่าจะต้องฝึกงานแล้วหละ
แต่อย่ามาถามยังไม่รู้อะไรทั้งนั้นเกี่ยวกับอนาคตตัวเอง
ยังไม่รู้ว่าเริ่มเมื่อไรอะไรยังไง
ยังไม่รู้ว่า project จบจะเป็นอะไร
ยังไม่รู้ว่าจบแล้วจะไปไหนต่อดี
ยังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะจัดการกับตัวเองที่ไม่มีอารมณ์ทำงานยังไง
ยังไม่รู้ว่า 2 เมษานี้จะกาเบอร์อะไรดี (ที่แน่ ๆ ไม่ใช่ไทยรักไทยและประชาธิปัตย์แน่นอน)
อย่ามาถามไม่รู้อะไรทั้งนั้น
รู้สึกว่าทำไมเราถึงตอบแทนคนที่ทำอะไรดี ๆ ตั้งมากมายให้เราไม่ได้เลย
อยากมีโอกาสตอบแทนคนเหล่านั้นมาก ๆ
แต่ทำไมไม่มีโอกาสซะที
รู้สึกว่าคงต้องจบแล้วหละ
มาเขียนเพราะพี่ x บังคับให้มาเขียน
แม้ว่าจะมั่นใจว่าคงไม่มีคน ment
counter มันเฉลี่ยแค่ 10 คนต่อ blog entry นึงอะ
ช่างเป็น blog ที่เงียบเหงาจริง ๆ
แปะเพลงตามธรรมเนียม
February 14 Valentine Eve Dayชื่อเรื่องก่อน
วันนี้วันที่ 13 กุมภาหนะก้อเป็นวันก่อนวันวาเลนไทน์
เลยตั้งชื่หัวข้อบล๊อกไว้อย่างงี้ซะงั้น
(แต่ตอนนี้เกือบเที่ยงคืนแล้ว เขียนเสร็จก็คงวาเลนไทน์พอดี)
ก่อนจะไปเรื่องอื่น
ขอร่ายถึงชีวิตตัวเองให้มันจบ ๆ ไปก่อนนะ
ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นอาทิตย์ที่น่าเบื่อ
น่าเบื่อเสียจนกระทั่งรู้สึกขี้เกียจเล่า
วันจันทร์ปิด course การเมือง
ยังมีงานเหลือแต่ก็เป็นงานที่ส่งช้ามาก
เริ่มมานั่งคิดว่าจะเรียนวิชาอะไรเทอมหน้า ----> คิดล่วงหน้าไว้เยอะดีนะ
มี 22 หน่วย -------> คนภาคอื่นอย่าไปสนใจเลยนะว่ามันคืออะไรบ้าง
Pre Project 1 หน่วย
formal 3 หน่วย
se 3 หน่วย
อยากลง approve 3 ตัว
ai II แน่ ๆ
ระหว่าง wireless กะ robotics คิดอยู่
special top อีกซักตัว
free elect คงเป็น ประวัติศาสตร์จีน - เกาหลี - ญี่ปุ่น -----> ไปเรียนกันมะ น่าสนุกดี ของภาคประวัติศาสตร์ อักษร
แล้วก้ออยากเรียนวิชาภาค math เป็น s/u คงเป็น topology ไม่ก้อ number theory คิดก่อนละกัน
------------> เห็นมะแค่เริ่มเล่าก้อน่าเบื่อละมีแต่วิชา ๆ ๆ ๆ ๆ เต็มไปหมดน่าเบื่อ
เล่าต่อ
ไปเลือกตั้ง อบจ.
ขอปิดบังละกันว่าเลือกเบอร์อะไรไป
แม้ว่าความจริงแล้วการเลือกอบจ.จะไม่ปิดบังอะไรเลย
ไม่มีคูหา ไม่มีอะไรทั้งนั้น
บางทีก้อให้หัวคะแนนไปยืนไซโคอยู่หน้าหน่วย
การเมืองจุฬาเป็นการเมืองแบบ อภิชณา
เป็นการเมืองที่เพื่อนอุปถัมภ์เพื่อน
คนรู้จักอุปถัมภ์คนรู้จัก
โดยไม่ค่อยมีใครสนใจว่าอุดมการณ์ของคนที่เลือกมาจะตรงกับอุดมการณ์ของเราหรือไม่
อื่ม
เขียนด่าไปเนี่ย
ด่าคนรู้จักตัวเองไปซะเยอะทีเดียว
ถ้าได้มาอ่าน
อยากบอกว่าดีใจนะครับ
ที่มีคนที่ยังคิดถึงสังคมโดยรวม
ทำงานเพื่อสังคมโดยรวม
แต่ก็นั่นแหละ
ในสภาวะการเมืองจริง
มันก้อต้องมีนักวิชาการ หรือ ใครก็ช่างที่ไม่ใช่นักวิชาการ
ที่นั่งวิจารณ์พวกคุณอยู่บนเก้าอี้สุดหรูหน้าตู้หนังสืออันใหญ่
ถูกบ้าง ผิดบ้าง แต่พวกเขาไม่เคยทำงานการเมือง
และส่วนใหญ่พอได้มาทำงานการเมืองก็มักจะไม่ค่อยประสบความสำเร็จ
คิดซะว่าผมเป็นพวกนั้นละกัน
ผมทำอย่างคุณไม่ได้หรอก
ให้ไปนั่งประชุมอย่าง "เปิดอก" กับคุณ
ให้ไปลงสมัครแข่งกับคุณ
ให้ไปทำงานหามรุ่งหามค่ำอยู่ดึกอยู่ดื่น
ให้ตัดสินใจอะไรใหญ่ ๆ ซึ่งจะมีผลกระทบต่อคนหมู่มาก
ผมทำไม่ได้หรอก
แต่ผมก็อยากเห็นอะไร ๆ รอบ ๆ ตัวเราดูดีขึ้น
ก็เลยอยากเสนอ เสนอไม่ได้
ก็อยากบ่น บ่นไม่ได้
ก็เลยมาเขียนลงใน blog นี่แหละ
บางทีบางเรื่อง
ปัญหาถ้ามองดูอยู่ที่วงใน
มองยังไงก็มองไม่ออก
ถ้าให้คนที่อยู่ข้างนอกมอง
อาจจะมองได้เห็นอะไร ๆ ชัดเจนกว่าก็ได้
ผมไม่คิดว่าคำพูดข้างบนจะใช้กับ
ผู้บริหารนิสิตของจุฬาเท่านั้นนะคับ
ใช้กับผู้บริหารประเทศ หรือกับ ใครก็ได้
(วันนี้ขอหนักการเมืองหน่อยละกัน ตามสถานการณ์ ๆ ๆ ๆ ๆ) :):):):):):)
------> เห็นมะว่าน่าเบื่อแค่ไหนเหมือนตาแก่บ่นเรื่องการเมืองเข้าทุกทีนะเรา :):):):):):)
วันอังคาร
เรียนทั้งวัน แล้วก็กลับบ้านมาปั๋นงาน
งานไม่เยอะหรอก
แต่เราทำแล้วมีข้อผิดพลาดเยอะ
ฝีมือไม่ถึง
ทำแล้วก็ต้องแก้ไปแก้มา
กว่าจะแก้ได้ก็ใช้เวลานาน
การที่มีข้อผิดพลาดเยอะ
แสดงว่ายังคุมสมาธิไม่ได้
ความจริงแล้วเริ่มรู้ตัว
ว่าตัวเองมีข้อผิดพลาดเยอะ
ตั้งแต่ทำงาน robot
ไม่รู้ทำไม
ทำงานที่นี่ไม่ค่อยขึ้น
ทำอะไรไม่ขึ้นซักอย่างเลย
เหมือนไม่มีดวงที่นี่
แต่ความจริงแล้วคงไม่ใช่
ไม่มีฝีมือและสมาธิมากกว่า
อยู่ที่นี่แล้วดีหลายอย่าง
อย่างหนึ่งก็คือรู้ว่า
เราต้องพัฒนาอีกเยอะ
ตั้งปณิธานไว้ว่า
พรุ่งนี้เป็นต้นไป
จะเป็นคนที่เขียน ai ที่เก่งมาก ๆ ให้ได้
จะเขียนให้ bug น้อย ๆ
ทำให้คนอื่นเดือดร้อนน้อย ๆ
ให้ได้
ทำงานให้คนอื่นได้มาก ๆ
ให้ได้
วันพุธ
ไปเรียนห้องที่ไม่เคยเรียนมาก่อน
เป็นห้องที่แอบซ่อนอยู่ในห้องสมุด
ชอบบรรยากาศห้องนั้นจังเลย
คือชอบอะไรมืด ๆ ทึม ๆ
กลิ่นอับ ๆ ที่ทุกคนเคยบ่น
ไม่เห็นจะมีเลย
เขาคงทำให้หายไปแล้วมั๊ง
วันพฤหัส
ไปกินข้าวกับ.... ใครบ้างเนี่ยไปดูในบล๊อกบอย
เพราะบอยจะสาธยายผู้ไปรับประทานอาหารด้วยทุกมื้อ
ที่ที่ไปกินบ่อย ๆ จำชื่อไม่ได้แล้ว
dish dish อะไรซักอย่าง
อร่อยดีอกไก่ ซีซาร์สลัด
แต่ไม่รู้ทำไม
ไปกินสามย่าน - u zen ทีไร
คนทำมักจะเลือกชิ้นเล็ก ๆ มาให้ทุกทีเลย
คงเห็นว่าคนกินผอมมั๊ง :):):):):):)
วันศุกร์
มี present sa
ไม่มีคิว present สำหรับกลุ่มเราในอาทิตย์นี้
กลุ่มเราจะ present ในอาทิตย์หน้า
แต่อาจารย์สั่งให้ stand by ไว้เผื่อเวลาเหลือ
ก็เตรียม stand by ไว้
ซึ่ง present ที่เตรียมไว้เสร็จตอน 8 โมง 10 นาที
(ทั้ง ๆ ที่มีเรียนคาบแรกตอน 8 โมง และมี present ตอน 9 โมงนี่แหละ)
ใส่ไว้ใน notebook
เอาไปเปิดในห้อง
อ๊ะ
เปิดไม่ได้
ปรากฎว่าเครื่องโดนไวรัสรับประทาน
เป็น worm ซักตัวนึง
ปล่อยมันไปก่อนละกัน
เดี๋ยว format ใหม่หลังจบ robocup รอบประเทศไทย
เลยเซ็งสุดชีวิต
ไม่ทำใหม่ละ
(present 9 - 12 กลุ่มละชั่วโมง 3 กลุ่มนะ)
ก็กว่ากลุ่ม handsome ---> เขาเรียกตัวเองว่าอย่างนั้น
ซึ่งประกอบด้วย รพี - นนท์ - ต๊ะ - อ๊อก ---> ใครอีกคนนะช่วยมาแสดงตัวด้วย
จะ present เสร็จก็ 10.15 ไปแล้ว
สบายใจจัง
แต่กลุ่มขบวนการเกย์เรนเจอร์ -----> อันนี้ตั้งให้ตะกี้
เพราะเวลาแสดงโลโกกลุ่มมีคน 5 คน (หมู - เล่ย - เคี้ยง - ตั้ม - โดนัท)
โพสท่าเกย์สุด ๆ แล้วก็แปลงร่างเป็นขบวนการเรนเจอร์ซักขบวนการ
present แค่ครึ่งชั่วโมง !!!!!!!!!!!!!
เสร็จแค่ประมาณ 10.40 เท่านั้น
ทั้งกลุ่มอยู่ในสภาวะตื่นตระหนก
ลุ้นให้กลุ่ม -----> กลุ่มอะไรดีนึกชื่อไม่ออก
เอาเป็นว่าประกอบด้วย เอ - บัว - บิ๊ก - นน - ต้อง ละกัน
present นาน ๆ ให้ถึงเที่ยง
แต่เวลาผ่านไปแค่ 11.15 ก็ทำท่าเหมือนจะใกล้จบแล้ว
มีวิดีโอมาสวัสดีตอน 11.30 เฮือก!!!!!!!!!
ตายแน่ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
.
.
.
.
.
.
แต่อาจารย์ไม่ให้ present ต่อแฮะ
รอดตัวไปอย่างฉิวเฉียด
นั่งทำ เอกสารอธิบายทีม robot อยู่ที่ห้อง robot
ประชุมงาน image เล็กน้อย
ตกลงว่าเราจะเปลี่ยนมาใช้รูปสีกันนะ
แล้วก็จะถ่ายรูปใหม่วันอังคารด้วย
ตอนเย็น ๆ มีประชุมทีม robot ทั้งทีม
มากันครบทีเดียว
มีเล่ยไม่มา 1 คนเพราะมัวแต่ไปหาตังค์
ได้ตังค์มาแล้วหนิ
เลี้ยงด้วยนะเฟ้ย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
คนอื่นด้วยเหมือนกัน
อย่าลืมเราเวลาเลี้ยงข้าวนา............
เนื่องจากบล๊อกแหวน
ไม่ได้พูดถึงการประชุม
ฉะนั้นก็เป็นโอกาสดี
ที่จะพูดถึงในบล๊อกนี้
ประชุมวันนี้ก็เครียดเหมือนเดิม
งานประชุมยังหนักไปทางด้าน ไฟฟ้ากับเครื่องกลเหมือนทุกทีเลยแฮะ
แต่ก็ดีเพราะอยู่ชมรมนี้แล้วได้ความรู้
ไฟฟ้ากับเครื่องกล
กว้างขึ้นเยอะเลย
ได้เห็นมุมมองที่ต่างกัน
การที่คนคนละภาค
ต้องมาทำงานร่วมกันซักชิ้น
งานบางอย่างก็ทับซ้อน
งานบางอย่างต้องอาศัยความร่วมมือระหว่างหลาย ๆ ฝ่าย
ประชุมกันแต่ละครั้ง
บางทีเรื่องนิดเดียวก็ต้องคุยกันนาน
เพราะคนทำฝ่ายต่างกัน
มองระบบคนละมุมกันก็เป็นปัญหาใหญ่
ทำให้ตกลงกันไม่ค่อยจะได้
แต่ก็ทำให้ได้เห็นมุมมองของคนหลาย ๆ ฝ่าย
และคนหลาย ๆ คนนะ
ดีใจที่ได้ทำงานที่นี่
คุยเสร็จก็เดินไปงานเลี้ยงส่งรุ่นพี่
ที่โรงแรมแมนดาริน
ลองไปหาอ่านตาม blog ของภาคคอมคนอื่นละกัน
มีเขียนไว้เยอะทีเดียว
แต่อันนี้อยากเขียนถึงแกวะหมู
คือพวกเราก้อรู้ตั้งนานแล้วนะเว่ย ว่าแกเป็น"พวกนั้น"
แต่ก้อพยายามช่วยกันปิด ๆ ไว้
อยู่ดี ๆ แกก้อประกาศตนซะเองซะงั้น
ความพยายามคนอื่นเสียหายหมด
---------- สำหรับคนภาคคอมเท่านั้น
ต้องโทษแหวนนะ
ที่ประชุมเลิกช้า
เราเลยไม่มีเวลากลับไปเอาชุด cosplay
เลยต้องไปทั้งชุดนิสิตเลยดูดิ๊
แย่จิง ๆ
ว่าแต่จุ๊บไปหาเจอได้ไงเนี่ย
เห็นครั้งแรกนึกว่ารูปตัดต่อ
ดูไปดูมาไม่ใช่แฮะเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เรานี่นา
วันรุ่งขึ้นเจออั๋นกับบิ๊ก
ทั้งสองบอกว่านั่นนะรูปตัดต่อ
โน้มน้าวใจจนเราเชื่อว่าเป็นรูปตัดต่อ
ต่อมาให้น้องดู
น้องบอกไม่ใช่เป็นคนอื่น
สุดท้ายอั๋นทนไม่ไหว search หาจาก google
ตกลงว่ามันไม่ใช่รูปตัดต่อหละ
ว่าแต่ทำไมเราต้องสนใจรูปนั้นขนาดนี้เนี่ย :):):):):)
มีพี่มาพูดเรื่องงานด้วยแฮะ
ส่วนใหญ่งานน่าเบื่อสำหรับเราแฮะ
program(ซึ่งไม่เหมือน program เท่าไร) , admin, network, consult ทั้งนั้น
น่าเบื่อจัง ๆ ๆ ๆ
มีบริษัทของพี่หน่อยอะ
ทำเกี่ยวกับการผลิตภาพเสมือนจริงในหนังอย่าง lord of the rings
น่าสนใจ
แต่มันก็เกี่ยวกับ cg ซึ่งเราไม่ค่อยถนัดแฮะ
อยากทำงานอย่างงั้นบ้างจัง
---------------------------------
วันเสาร์
ก็วันนั้นอู้ซะเยอะ
ทำงานน้อยมาก
ก็ถือว่าเป็นวันพักผ่อนในวันที่หนัก ๆ หลาย ๆ วันละกัน
ตอนกลางคืนดูบอล
ถือว่าเป็น match classic ของ everton นัดนึงในฤดูกาลนี้เลยมั๊ง
เอียน เทอร์เนอร์โชว์ความเฟอะด้วยการเอามือรับลูกนอกเขตประตู
โดนไล่ออกตั้งแต่นาทีที่ 9
จอห์น รัดดี้ประตูมือ 4 ลงมาแทน
เล่น 10 คนด้วยประตูมือ 4
แต่ชนะด้วยสกอร์ 1-0 เจมส์ บีตตี้ยิง
ดูครึ่งแรกนี่
ไม่นั่งเลยหนะยืนดูตาค้างตลอดครึ่ง
ความจิงแล้วควรจะชนะมากกว่า 1 ประตูด้วยแฮะ
แต่ว่ากรรมการเป่าล้ำหน้าเยอะมาก
คาใจลูกที่แฟดดี้ยิงเต็ม ๆ หน้าประตู
ไม่มีผู้รักษาประตูยืนอยู่ด้วย
ยิงไม่เข้า
ขอพูดเรื่องประตูหน่อยละกัน
5 นัดที่ผ่านมา Everton ใช้ผู้รักษาประตู 4 คน
มาร์ตินบาดเจ็บจากการแข่งขันต้องหามออกเอาไรท์ลงมาแทน
ไรท์ลงแทนได้นัดเศษ ๆ
ระหว่างวอร์มอัพก่อนเตะกับเชลซี
สะดุดข้อเท้าตัวเอง
ข้อเท้าแพลงซะงั้น(เฟอะจิง ๆ เลย)
เอียน เทอร์เนอร์ลงมาเป็นประตูแทนให้เอฟเวอร์ตันเป็นนัดแรกและเป็นครั้งแรกในชีวิต
อยู่เอฟเวอร์ตันมาแล้ว 5 ฤดูกาล
ไม่เคยลงสนามเลย
นัดแรกที่ลงสนามเจอกับทีมที่คะแนนเยอะสุดในลีกอย่างเชลซี
โดนกดไป 4 เม็ด
วันรุ่งขึ้นให้สัมภาษณ์กับสือว่า
รู้สึกเสียใจอย่างหนึ่ง
พ่อ แม่ น้อง แล้วก็พี่สาวของเทอร์เนอร์ไม่ได้ดูการแข่งขันครั้งนี้
เนื่องจากติดงานครอบครัวอะไรบางอย่าง
พร้อมกับแสดงความมั่นใจว่า
นัดเจอแบล๊กเบิร์นทุกคนจะตั้งหน้าตั้งตาดู
สงสัยจะตั้งหน้าตั้งตาดูเกินไปแฮะ
เลยได้ดูแค่ 9 นาที
จอห์น รัดดี้ซึ่งลงมาแทนเป็นผู้รักษาประตูที่เด็กที่สุด
ตั้งแต่ที่พรีเมียร์ชิพมีมา
อายุแค่ 19 ปี 3 เดือน เท่านั้น !!!!!!!!!!!!!
เพิ่งอยู่กับเอฟเวอร์ตันฤดูกาลเศษ ๆ
ก่อนอยู่กับเอฟเวอร์ตันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
แล้วก็เล่นให้เคมบริดจ์ยูไนเต็ด
ในชุดเยาวชน
ตอนนี้ได้ลงเป็นครั้งแรกในชุดตัวจริง
ในพรีเมียร์ลีก
พร้อมกับสถานการณ์ที่เอฟเวอร์ตัน
เหลือผู้รักษาประตูเพียงคนเดียว !!!!!!!!!!
(ไม่เชิงคนเดียวหรอกเหลือเยาวชนอายุ 15 ปี อีกคนนึงใน academic)
ความเห็นส่วนตัว
รัดดี้เล่นดีกว่าเทอร์เนอร์เยอะเลย
อยากให้รัดดี้เล่นมากกว่าเทอร์เนอร์
ปล. เอฟเวอร์ตันทำสถิติยิงได้นัดละ 1 ประตูเท่าเดิมเสมอต้นเสมอปลายต่อกันนัดนี้เป็นนัดที่ 13 แล้วหละ
วันอาทิตย์
ไม่มีอะไร
ไปกินข้าวที่ it square
ไปทำงานที่ robot
วันจันทร์
ไม่มีอะไรอีกแล้ว
ไปทำงานที่ robot เหมือนกัน
ขอบคุณ ต่อ รัดจิ บอย และ น้องแชมป์ครับสำหรับการ comment
สำหรับน้องแชมป์
พี่ขอโทษจริง ๆ นะครับ
ไม่มีเวลาว่างไปจริง ๆ หนะ
อยากไปมาก ๆ แต่ว่างานพี่ยังไม่เสร็จหนะคับ
ไว้โอกาสหน้าพี่จะพยายามไม่พลาดละกัน
ก่อนจบขอแปะเพลงก่อน
เป็นเพลงในอัลบั้มแอบ...รัก กับ Man of Smiles
ของนภ พรชำนิ นะ
February 05 จดหมายถึงใครบางคนถึงผู้อ่านทุกคน
blog entry นี้ลองเขียนเป็น style แปลก ๆ ดู
เพราะต้องการจะเปลี่ยน style การเขียนไปเรื่อย ๆ
entry นี้จะเขียนเป็นคล้าย ๆ จดหมายถึงคนนู้นคนนี้ไปเรื่อย ๆ
แต่ทุกคนก็อ่านได้ทุกฉบับนะ
ยังคงเป็นการเล่าเรื่องน่าเบื่อ ๆ เหมือนเดิมหละ
เพียงแต่เปลี่ยนรูปแบบเล็กน้อย
จากคนเขียน blog
ถึงคนที่อ่าน blog เราและดูบอลด้วย
ตอนนี้กำลังดูคู่ฟุตบอลระหว่างเอฟเวอร์ตันกับแมนซิตี้อยู่
ที่ผ่านมา 30 นาที
วันนี้เอฟเวอร์ตันเล่นดีอย่างไม่น่าเชื่อ
เล่นกับแมนซิตี้ที่เพิ่งทำให้ซูอี้เดินเตะฝุ่นไปแล้ว
แล้วก็ทำให้คู่ชิงชนะเลิศลีกคัพตกรอบเอฟเอคัพด้วยแฮะ
ตอนนี้นำอยู่ 1 ต่อ 0
เพราะว่าดันน์สะกัดมาชนเวียร์เข้าประตู
แมนซิตี้เพิ่งมีโอกาสยิงแค่ครั้งเดียวเองแฮะ
จากกองเชียร์เอฟเวอร์ตัน
ถึง รัดจิ บอย วิด และ ต่อ
ขอบคุณมาก ๆ ที่มา comment blog เราใน entry ที่แล้ว
comment blog entry นี้อีกทีก็นะ ขอบคุณล่วงหน้าพวกนายทุกคน
คนอื่นช่วย comment ให้หน่อยสิ
ว่าไป blog เรานี่ก็
เป็นที่นิยมน้อยติดอันดับเลยนะเนี่ย
เขียนเป็นเดือนแล้ว
counter ยังขึ้นไม่ถึงร้อยเลยแฮะ
เร็ว ๆ นี้อาจจะเปิดเป็น public ไม่รู้ว่าจะมีคนอ่านเพิ่มรึเปล่า
หรือว่าลดลงก็ไม่รู้นะ :):):):):):)
สำหรับรัดจิ
ไม่รู้ว่าเราตัดสินใจถูกรึเปล่านะ
แต่เราเลือกที่จะมาตอบรัดจิอีกทีใน blog
แทนที่จะพูดตรง ๆ
รู้สึกว่าเรื่องใน blog ก็อยากคุยใน blog
ไม่ค่อยอยากคุยข้างนอก blog เท่าไร
ความจริงแล้วเราไม่อยากพูดว่า
ชื่อเมล์นี้เป็นความผิดของใครคนใดคนหนึ่ง
เราคิดว่าตัวเองมีส่วนร่วมกับความผิดนี้ค่อนข้างมากนะ
ไม่ใช่ว่าไม่เบรกแต่ว่าชอบเห็นดีเห็นงามด้วย
เอาเป็นว่าเราขอโทษอีกครั้งละกัน
ก็ไม่อยากให้ว่าบิ๊กมากอะนะ
เพราะเราว่าถึงบิ๊กจะเป็นแบบที่รัดจิพูดหรือไม่เป็นก็เหอะ
คิดว่าบิ๊กเป็นเพื่อนที่ห่วงรัดจิมากสุดอะ
คือเวลารัดจิไม่ได้ทำงาน
หรือโดดเรียน
สังเกตมานานแล้วว่า
บิ๊กจะเป็นคนพูดขึ้นมาคนแรก
ว่า "รัดจิมันจะทำไงเนี่ย"
เราก้อเลยไม่อยากให้ทะเลาะกันเท่าไรนะ
ขอแสดงความขอบคุณ
จาก ต้น หมีพูห์
ถึง ครอบครัวของผมซึ่งประกอบด้วยเด หม่าม๊า และน้องตั้ม
วันอาทิตย์เป็นวันเที่ยว
อาทิตย์นี้ก็ไปเที่ยวกันที่ IT Square (อีกแล้ว)
คราวนี้ไปกินกันที่ร้านเจ๊ง้อ
เป็นร้านอาหารจีนมีสาขาอยู่หลายที่
แต่ที่ IT Square เป็นสาขาใหม่
บรรยากาศหรูหราไฮโซ
พอ ๆ กับราคาที่หรูหราไฮโซพอ ๆ กัน
เปิดเมนูดู ทุกคนตกตะลึง
ราคามันเริ่มต้นที่ 100 บาทต่อจานหงะ
เหตุผลสำคัญคือเมนูส่วนใหญ่จะเป็น ปลา กุ้ง แล้วก็ ปู
พวกนี้ส่วนใหญ่จะแพง
หมู กับ ไก่มีอยู่นิดเดียว
ตัดใจสั่งอย่างกระอักกระอ่วนเป็นที่สุด
แต่สุดท้ายอาหารอร่อยมาก
หรือเป็นเพราะว่ามันแพงเลยต้องกินอย่างช้า ๆ เพื่อให้รู้สึกอร่อยกันนะ
แต่โดยรวมสุดท้ายก็อิ่มกันทุกคน
สุขสันต์ ๆ ๆ ๆ ๆ
ด้วยรักและเคารพ
น้องต้นเองครับ
ถึงผู้ร่วมงานทุกคน ทั้งงาน SA งานฐานข้อมูล งานประมวลผลภาพ และงานหุ่นยนต์
วันอาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นวันเที่ยว
ความจริงก็ไม่ได้จะตั้งใจจะอู้นะ
แต่ว่าอารมณ์มันพาให้อู้ไปเรื่อย ๆ หงะ
ไม่น่าเชื่อว่าการอู้วันอาทิตย์วันเดียว
จะทำให้เราเจอวิกฤติการทั้งอาทิตย์เลย
วันจันทร์ไปเรียนพบว่า
เราลืมไปแล้วว่าวันอังคารมีสอบวิชาประมวลผลภาพ
ลืมสนิทเลยแฮะ
เลยต้องรีบกลับบ้านมาอ่าน
ใช้เวลาอ่านไป 1 คืน(นอน 5 ชั่วโมง)
วันรุ่งขึ้นไปสอบ
ก็ทำไม่ค่อยจะได้อยู่ดี
ก็ทำได้นะแต่ทำไมมาเช็คกะอั๋นแล้ว
มันไม่ตรงกันแฮะ
กลับมาบ้าน
นึกขึ้นได้ว่าวันพุธต้องส่งการบ้าน Abstract (Algebra)
ก็เลยต้องกลับมารีบปั่น ๆ ๆ ๆ ๆ
ถึงเช้ายังไม่เสร็จ
ก็เลยไม่ส่ง (นอน 6 ชั่วโมง)
วันพุธต้องอ่านหนังสือสอบ Abstract วันพฤหัส(นอน 5 ชั่วโมง)
อันนี้ทำได้แฮะ
ข้อสอบไม่ยาก
ทำเสร็จก่อนหมดเวลาพอดี
แต่ก็คงได้คะแนนไม่เยอะมาก
เพราะว่ายัง prove อะไรให้เป็น format ของชาว math แท้ ๆ ไม่เก่งมาก
กลับมาวันพฤหัสก็มีการบ้าน network ต้องทำอีก (นอน 5 ชั่วโมงครึ่ง)
ทำแบบมั่ว ๆ ถึงเวลาต้องแก้อีกเยอะเลย
ทำผิดอะ
ลอกเขาไปเยอะอยู่เหมือนกันนะเนี่ย
สุดท้ายก็มีส่ง
กล่าวโดยสรุป
ตลอดอาทิตย์
ได้ทำงานที่กล่าวมาข้างต้นน้อยมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เลย
ขอโทษทุกคนด้วยละกันนะคับ
ทำงานก่อนส่ง 1 วันทุกอย่างเลย
เอาหละอาทิตย์นี้ต้องไม่เป็นแบบนี้แล้ว
จึงเรียนมาเพื่อทราบ
(ตะกี้บอลจบแล้วเอฟเวอร์ตันชนะแมนซิตี้ 1-0 ทำสถิติไม่แท้ 7 นัดติดต่อกันแล้ว) (ยังไม่พอ 7 นัดที่ผ่านมายิงนัดละ 1 ประตูเท่านั้นทุกนัด)
(ถ้าคู่ต่อสู้ยิงได้ก็จะเสมอ ถ้ายิงไม่ได้ก็จะชนะ)
(ว่าแต่ซามาราส 9 ล้านปอนด์นี่ ไม่เห็นจะเก่งเลย เอาเงินไปถมทิ้งชัด ๆ)
แค่นี้ก่อนละกัน
วันนี้เขียน blog สั้นเนื่องจากยุ่ง ๆ อยู่
ถ้าว่าง ๆ จะมาเขียนต่อมีเรื่องอยากเขียนอีกเยอะมาก
|
|||||||||||||||||
|
|
